Hannelore

Hoe lang heb ik hier gewacht

hanneloresimoens — Sun, 21 Nov 2010 23:06:43 +0000

Hoe lang heb ik hier gewacht

tot jij mij voor het eerst uitkleedde

in andere kleren

in andere kamers

dan de jouwe.

Hoe lang heb ik hier gewacht

tot jij je hechtte rond het web

dat ik vandaag met jou

gesponnen heb.

Hoe lang heb ik hier gewacht

hoe vaak, hoe blind

hebben wij niet alleen gelegen

in hetzelfde donker,

elk, met zich.

Hoe bang daar roepende

naar elkaar, en vaak en ver

in een land

dat jij me hebt gegeven

Hoe lang heb ik hier

op jou

gewacht.

Alleen jouw liefde

hanneloresimoens — Wed, 20 May 2009 07:44:58 +0000

De liefde, wanneer het leven ons voortjaagt,
is slechts een hogere golf tussen de golven,
maar wanneer het einde voor de deur staat,
rest alleen jouw blik tegen zoveel leegte,
alleen jouw lippen tegen mijn huid,
alleen jouw liefde sluit de duisternis buiten.

(Naar P. Neruda)

Als je de wind van liefde

hanneloresimoens — Wed, 20 May 2009 07:37:52 +0000

Als je de wind van liefde
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt, en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel.
Bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag voelt
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontkiemt,
dan, liefste,
komt die liefde weer in mij op,
in mij blust niets,
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

Zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

(Naar P. Neruda)

Mijn gehele wezen ademt jou.

hanneloresimoens — Sun, 10 May 2009 08:02:41 +0000

Als wij vandaag, om vier uur in de ochtend, badend in het zweet wakker worden met een gevoel van verwarring, eenzaamheid en ontroostbaarheid kan dat om zoveel redenen gaan: de kwetsbaarheid van ons gedachtegoed, de complexiteit van de liefde, het gemis van een lichaam.

En als wij dan om vijf uur in de ochtend nog steeds niet kunnen slapen, vormt het gepieker een vat vol vragen boven ons bed:

Waar is onze ruimte om samen te rillen, te genieten, te beminnen, om nieuwe gevoelens te ervaren.

Mijn gehele wezen ademt jou.

We hadden alles kunnen worden

hanneloresimoens — Sun, 10 May 2009 07:49:54 +0000

We hadden alles kunnen worden, maar werden het niet.
Een liefde vol lege dromen en een brief vol vergeet-me-niet.

Het had nu eenmaal anders kunnen zijn,
liever,
zachter,
luider,
maar dat werd het niet.

Ja, we hadden alles kunnen worden, maar dat zie jij niet.

Waar ben je, mijn lief

hanneloresimoens — Sun, 10 May 2009 07:39:29 +0000

Waar ben je, mijn lief.
Ik ben zo moe vandaag.
Ik heb je handen niet bespeeld.
Je lippen niet beroerd
Je haren niet verward
maar toch ben ik zo moe vandaag.
Waar ben je, mijn lief.
Ik heb je liever dan graag.

Het Begin

hanneloresimoens — Tue, 05 May 2009 13:52:10 +0000

Dit is het begin van een nieuw verhaal, met nieuwe woorden en een nieuwe vrouw.

Dan moet dit het einde zijn van wat zeven seconden geleden is ontkiemd, en van wat niet langer meer door een vraagteken wordt achtervolgd.

PS: Het is een fijn om een reactie te lezen, voel je vrij.